Terugblik

Oeganda - 30 juli 2010 - Reageer

Mijn tussenjaar zit er op. Een jaar en 3 dagen geleden stapte ik in het vliegtuig naar Oeganda, toen een nieuw avontuur waar ik in ging stappen, nu verleden tijd, een herinnering. Een jaar lang leek mijn avondeten uit gelukt te bestaan, want als ik op mijn jaar terug kijk, heb ik heel veel geluk gehad, veel kansen gekregen waardoor ik de mogelijkheid had dat te gaan doen wat ik al zo lang wilde: na mijn examen voor langere tijd naar het buitenland gaan. En die kans heb ik gekregen, niet 1x maar 2x, want na mijn avontuur Oeganda kreeg ik de mogelijkheid om als au pair naar Rome te gaan.
Het tussenjaar heeft goede herinneringen achter gelaten. Nog steeds kijk ik me veel plezier naar alle foto’s die ik afgelopen jaar gemaakt heb en nooit komt er een gevoel van spijt boven. Elke keer spring ik weer dolgelukkig rond als ik een telefoontje of een brief vanuit het voor mij nu dichtbije Oeganda krijg, hoe heerlijk het is om soms wat te horen van mijn vrienden en gastgezin daar, een teken van leven. Hoe eerst Afrika een continent was dat heel ver weg leek, omdat het zo onbekend en onvoorstelbaar was, is het nu door mijn ervaring daar heel dicht bij gekomen, het vage, onwerkelijke plaatje van Afrika is tot leven gekomen en het leven daar is een werkelijkheid voor me geworden.
Of Rome mijn herinneringen van Oeganda niet in de weg zou komen te staan, was even de vraag. Achteraf gezien is het goed dat ik naar Rome gegaan ben, de ervaringen in Oeganda hebben daardoor een plek gekregen. Nog steeds kan ik Oeganda wel missen maar het staat mijn leven hier niet langer meer in de weg.

Ook mijn werk bij Albert Heijn zit er nu voorlopig op, woensdag mijn laatste werkdag daar gehad. Super hoe het is om van sommige vaste klanten te horen, dat ze het jammer vinden dat ik weg ga. Daarin tegen kunnen de mensen in Zeist blij zijn mij te mogen verwelkomen, want zoals het er nu uit ziet wordt ik overgeplaatst naar een Albert Heijn filiaal daar. Ook bij Super Natuur ga ik na 3.5 jaar werken stoppen. Maar zoals ik ooit geschreven heb aan het eind van mijn Oeganda tijd, een paar weken voor terugkeer naar Nederland: Elk einde is het begin van iets nieuws.
Onderhand heb ik me aangemeld voor een studie en heb ik een kamer gevonden, een klein paleisje is het voor me. Ik ga naar de Helicon, ”de wat?” vragen veel mensen me, ja, de Helicon, de pabo studie voor het Vrije school Onderwijs. In Oeganda ben ik er achter gekomen dat ik het eigenlijk heel leuk vind om voor de klas te staan en in Rome kwam ik er nog meer achter wat een schatten kinderen toch zijn. Grappig is het wel dat ik uiteindelijk de studie ga doen die ik mijn hele leven afgezworen heb, ik wilde alles behalve leraar worden, “dat is toch niet leuk?!”…blijkbaar wel dus.
Ja, ik heb er zin in maar het is ook wel een gek idee dat ik over een maand weer in de schoolbanken zit en dat als ik thuis kom ik niet vrij ben maar dat er altijd een stapeltje huiswerk op me zal liggen wachten. Het zal even wennen worden maar zal geloof ik wel goed komen.

Nu, dan ga ik zo langzamerhand maar eens afscheid nemen van mijn tussenjaar. Rest me nog 1 ding te zeggen:
Ik wil iedereen bedanken de me het afgelopen jaar in welke vorm dan ook gesteund heeft.

Liefs vera

Birds flying high you know how I feel
Sun in the sky you know how I feel
Breeze driftin’ on by you know how I feel
It’s a new dawn
It’s a new day
It’s a new life for me
It’s a new dawn
It’s a new life for me
And I’m feeling good

Nina Simone